Het bericht Mijn angst is erfelijk en toch koos ik voor moederschap verscheen eerst op J'adordrecht.

Over rouw, kinderen en het onzichtbare draadje

Soms gebeurt er iets kleins.
Iets ogenschijnlijk eenvoudigs.
En toch verandert het alles.

Mijn dochter legde haar hand op mijn hart en zei: “Mama, ik voel dat papa in jouw hart zit.” Ik slikte.
En antwoordde: “Ja liefje… het is jouw papa. Die zit altijd in mijn hart.”

Meer woorden waren er niet nodig.
Dit was liefde.
Dit was verbinding.
En dit was rouw door de ogen van een kind.

Het onzichtbare draadje

We lezen samen een boekje over het onzichtbare draadje.
Een verhaal dat kinderen uitlegt dat je altijd verbonden blijft met de mensen van wie je houdt.
Ook als ze er niet zijn. Ook als ze gemist worden.

Het boek vertelt over een draadje dat je niet kunt zien, maar dat altijd aanwezig is.
Het verbindt harten.
Over afstand heen, over tijd heen.
Zelfs over verlies heen.

Voor mijn dochter is het geen metafoor. Het is waarheid.

Zij voelt wat wij als volwassenen soms proberen te begrijpen met ons hoofd.
Dat liefde geen afscheid kent.
Dat iemand kan ontbreken in de kamer, maar nooit in het hart.

Rouw door de ogen van een kind

Kinderen rouwen anders.
Puurder.
Zonder lagen.
Zonder uitleg.

Waar wij zoeken naar woorden, vinden zij gevoel.

Mijn dochter weet: haar papa hoort bij haar.
En omdat hij bij haar hoort, zit hij ook altijd in mijn hart.

Niet omdat hij weg is, maar omdat liefde blijft.

Waarom dit boek zo waardevol is

Dit boek helpt kinderen (en ouders) om moeilijke gevoelens bespreekbaar te maken.
Het geeft taal aan wat vaak alleen voelbaar is. Het biedt troost zonder zwaar te worden.
En het opent gesprekken die anders misschien nooit gevoerd worden.

Voor gezinnen die te maken hebben met rouw, gemis of afstand, kan dit boekje een zachte houvast zijn. Je kunt het boekje hier bekijken en bestellen via deze link: Ik laat je nooit meer los. Ja dit is een affiliate link. Door via deze link te bestellen, steun je mijn werk, zonder extra kosten voor jou.

Liefde verdwijnt niet

Dit moment met mijn dochter herinnerde mij aan iets essentieels:
Rouw is geen plek zonder liefde.
Het is liefde zonder plek.

En soms zijn het kinderen
die ons daar feilloos aan herinneren.

Papa zit altijd in mijn hart.
Omdat hij haar papa is.
En omdat liefde nooit loslaat.

Dit verhaal is ook te zien als Instagram Reel, bekijk hem hier.

Het bericht Papa zit in mijn hart verscheen eerst op J'adordrecht.

Het bericht Had ik het maar eerder geweten! verscheen eerst op J'adordrecht.

Het bericht Hoe begin je met Human Design? Een stap-voor stap gids. verscheen eerst op J'adordrecht.

Het bericht 7 manieren om te integreren verscheen eerst op J'adordrecht.

Het bericht Must-reads voor trauma, zelfheling en groei! verscheen eerst op J'adordrecht.

Doordat ons traject van A – Z gepland was, wist ik bij vier weken al dat ik zwanger was. Ik voelde me goed en niks was te gek. Tot over mijn oren gelukkig, maar ook een beetje beduusd door de snelheid van het traject en alle emoties die daarbij komen kijken.  Ik heb hier in mijn vorige blog uitgebreider over geschreven.

“Stop mij maar 9 maanden ergens weg”

Rond week zes tot en met week twaalf ben ik super misselijk en ziek geweest. Voor mijn gevoel de pittigste periode. Overdag lag ik vaak als een ‘dood’ vogeltje op de bank en ’s nachts werden we geregeld gewekt door Nelli. Nelli had blaasontsteking en had af en toe een ongelukje. We moesten er dus op gezette tijden uit, om haar te laten plassen. Ik voelde me compleet gesloopt, doordat ik 8 keer (!) per uur moest spugen. En dat de hele dag door. Ik zei nog tegen Anne dat hij me naar een oord mocht brengen voor de komende 9 maanden. Hij had toch niks aan mij. En ik voelde me alleen maar ellendig.

Wallen tot onder mijn oksels

Gelukkig werd het met de twaalfde week minder, maar helaas brak de vermoeidheid aan. De vermoeidheid kwam echt puur voort uit het vele ziek zijn en de gebroken nachten. We denken stiekem dat Nel ons aan het voorbereiden is op de komst van een kleine. Daaag doorslapen, en hallo gebroken nachten incl. wallen tot onder mijn oksels.

Overprikkeld tot de max

Corona heeft veel invloed op de zwangerschap. Zo mag Anne niet overal mee naar toe. Ik kan niet zomaar een winkeltje bezoeken. Spontaan door baby spulletjes gaan snuffelen is er niet bij.  Winkelen doe ik niet meer zo vaak, maar de eerste keer in een babywinkel had ik 10 hele minuten en 5 minuten om af te rekenen. Ik kwam helemaal overprikkeld buiten. Ik wist ten eerste niet wat ik moest kopen, omdat alles zo nieuw voor mij is. Wat ik had gekocht, heb ik meteen weer omgeruild. Kennelijk was het minder handig dan ik dacht. En om eerlijk te zijn, had ik maar wat gekocht om te kopen.

Het sporten bij een speciaal zwanger en fit clubje moet ook buiten. De corona regels beperken me wel en dat vind ik soms wel eens frustrerend en vooral jammer.

Kind van zijn/haar moeder

Langzaam aan komt mijn energie weer terug. Al is het echt niet op hetzelfde niveau als voorheen. Ik denk dat ik sommige dingen nog kan, maar word toch weer snel door mijn lijf terug gefloten.

Tijdens de 16 weken check up in het ziekenhuis liet ons mini mensje zich niet zien. Kind van zijn/haar moeder, het was te vroeg. De baby lag heerlijk te slapen en wilde zich niet laten zien. De gebruikelijke klachten, zoals bandenpijn hebben zich ook aangediend. Ik had er nog nooit van gehoord, maar ik ging bijna kapot toen ik een keer moest niezen. Wist ik veel, alles is nieuw voor mij, dus ook de felle steken. Sinds die ene nies bleven de steken (bandenpijn) fel aanwezig. Oké lieverd, I hear you, rustiger aan doen zal het vanaf echt gaan zijn. En ik beloof om naar een fysio te gaan, om bekkeninstabiliteit te voorkomen.

Het leven komt en het leven gaat

De zwangerschap vliegt voorbij. En zoals nieuw leven komt, gaan er ook dierbaren heen. Onze lieve buurvrouw, onze dierbare vriendin, we lagen tegelijkertijd in het Erasmus. Jij, omdat je was opgenomen voor de zoveelste keer en ik vanwege ons traject. Ik raakte zwanger en jouw lichaam trok de ziekte steeds minder goed. Ik bewonder je dat je op jouw slechtste momenten nog aan ons dacht en oprecht blij was dat er een nieuwe exotische schapenkop in de maak was.  Je was zo verdrietig, tijdens mijn laatste bezoekje aan jou in de Hospice, omdat je ons kindje nooit zou meemaken. En toch zag je de mooie dingen, je was ontzettend blij en trots op mijn iets bolle buikje toch nog te kunnen zien.

Met een lach en met een traan

Ik besloot Anne over te halen om een pret echo te doen. Ik kon zelf nog wel even wachten tot aan de twintig weken, maar ik wist diep in mijn hart dat onze vriendin het niet ging halen. Het plan was om snel een echo te plannen en als een speer naar de hospice te rijden. Vrijdagavond laat nog geregeld, dat we diezelfde maandag konden komen. Maandagochtend hoorden we al dat dat plannetje niet ging lukken, maar haar man zou het haar vertellen zodra wij het wisten.

Mijn ode aan Harriëtte

Soms zou ik willen dat ik nog even één keer met je kon praten. Daarom schrijf ik nu dit stukje aan  en voor jou. Wat een verdriet hadden we toen we, acht minuten voor de echo, gebeld werden dat je was overleden. We hadden het je nog zo zo graag willen vertellen! Ondanks het grote verdriet en leegte in ons leven, zijn Anne en ik je dankbaar dat we je hebben leren kennen als een zorgzame vriendin die altijd voor ons klaar stond. Dankbaar voor wie je bent. Ik spreek over jou in de tegenwoordig tijd, omdat je er voor mij altijd zal zijn. Misschien niet hier op aarde, maar vast wel ergens anders. Je bent voor ons gevoel zo verbonden met dit kindje. Op de dag dat wij te horen kregen wat het geslacht was, maakte jij plaats en verliet jij deze wereld.

‘Elk excuus voor een taart te eten, grijp ik aan’

Na deze heftige week hebben we beide ouders én de jongens verrast met het geslacht. Elk excuus voor een lekker taartje van @christascookies grijp ik wel aan. In het geheim heb ik contact gehad en hebben ze mijn wensen zo serieus genomen. Met zoveel liefde en aandacht is deze taart gemaakt. Nu moeten jullie weten dat ik van Anne absoluut geen gender reveal mocht doen. Hij vind dit vreselijk. Ik besloot een middenweg te zoeken, met name voor zijn kinderen en mijn broer. Achteraf heeft hij toegegeven dat hij het toch wel erg leuk vond om 2x de verraste gezichten te zien.

De twintig weken echo

De twintig weken echo hebben ze net iets voor de twintig weken gepland.  Op donderdagmiddag kreeg ik ineens een mail dat mijn afspraak vervroegd was naar vrijdagochtend 08.00 uur, daarnaast mocht Anne niet mee. Ik heb meteen gebeld, omdat ik ook niet mocht bellen met hem. Dit moment komt nooit meer terug. Juist de 20 weken echo is zo belangrijk en spannend. Het argument dat ik niet mocht bellen, was dat de echoscopist afgeleid kon raken als ik (zonder geluid) zou bellen. Wat ik op zich raar vond, want als Anne er live bij zou zitten zou hij ook ademen en voor afleiding kunnen zorgen. Eenmaal bij het ziekenhuis aangekomen mocht Anne echt niet naar binnen. Ik moest meteen huilen van de spanning, want dit is een moment wat ik samen wilde mee maken. Goed, ik weet dat je hierom dit blog leest. Alles is helemaal goed met de baby

EN HET IS …… een meisje!!!

Wat bijzonder! We krijgen een dochter! Anne maakt toch meisjes haha. Tijdens dit traject was ik zo bang dat alles voor Anne minder speciaal zou zijn. Althans, voor hem is het zijn derde en voor mij mijn eerste. Daar zit toch een wereld van verschil in. Ik ben zo dankbaar voor onze kleine drukke meid. Dat wij naast twee jongens ons gezin compleet maken met een dochter. Dankbaar dat ik dit mag meemaken. Ik voel me een gezegend mens!

Het bericht 20 weken zwanger verscheen eerst op J'adordrecht.

Wachten tijdens ons vruchtbaarheid ICSI traject viel niet mee. Kan ik geduldig wachten tot mijn grootste droom, een zwangerschap, uitkomt? Als je mij vraagt wat ik het moeilijkste aan dit hele ISCI traject vind, zeg ik met volle overtuiging de wachtweken. De ICSI traject wachtweken waarin je geduldig moet wachten  totdat je een zwangerschapstest mag doen.

Tot nu toe meegevallen

Onlangs had ik het er met Anne over, dat het me tot nu toe zo mee is gevallen. Maar hij herinnerde me aan de nare weken toen ik in de reumamedicatie wissel zat. Toen ik als een dood vogeltje op de bank lag terwijl Anne en zijn zoons lekker aan het skiën waren in Winterberg. Ook herinnerde hij mij eraan hoeveel kracht en doorzettingsvermogen ik nodig had om al die kilo’s af te vallen. Maar liefst 19 hele kilo’s zijn er in iets meer dan een jaar af gegaan. Om eerlijk te zijn was ik al deze struggles een beetje vergeten. Ze zijn naar de achtergrond vervaagd.

Wil je overigens iets meer lezen over mijn gehele traject? Lees dan één van mijn eerdere blogs: In het hier en nu tijdens ons ICSI traject

Kan ik geduldig wachten tot mijn dromen uitkomen?

Ik dacht eerst van niet. Nog vóór de terugplaatsing kocht ik al vier zwangerschapstesten. Ik kocht twee pakketjes, twee stuks per pakketje. Stel je voor dat er eentje niet goed zou werken, dan had ik altijd de ander nog. En stel je voor dat ik de 21ste nog geen tweede streepje zou zien. Dit is namelijk ook nog een mogelijkheid als het zwangerschapshormoon nog niet zo sterk aanwezig is. Dan had ik alvast twee testen voor de dagen daarna. Als we op 21 december geen positieve zwangerschapstest hadden, mochten we twee dagen later nog een keer testen.

Goed rekenen

Ik had mezelf voorgenomen om goed uit te rekenen wanneer ik voor het eerst mocht testen. Eigenwijs? Jazeker! Het ziekenhuis had toch duidelijk gezegd de 21ste pas. Toch ben ik eigenwijs gaan googelen of ik iets kon vinden over de uitwerktijd van de Pregnyl en de andere hormonen. Helaas kon ik niet echt duidelijkheid online vinden. Ik besloot dus om te wachten. Geduldig wachten is niet echt mijn sterkste kant. Aan de andere kant wilde ik mezelf geen valse hoop geven doordat de test positief zou zijn, vanwege de gespoten hormonen. Deze kunnen namelijk in het begin een valse positieve test laten zien. Of nog erger, een negatieve test met als oorzaak dat het zwangerschapshormoon nog niet voldoende ontwikkeld was door mijn eigen lijf. Terwijl ik misschien wél zwanger was. Hoe dan ook, ik wilde mezelf behoeden voor extra stress. Onnodige stress. Dat betekende wel dat ik geduldig moest wachten tijdens dit spannende ICSI traject.

Geduldig wachten

Ik moet eerlijk zeggen dat het wachten écht heel moeilijk was. Ik zat daarnaast ook nog eens in de afrondende fase van 2020 van mijn werk. Zo net voor de kerstvakantie is het altijd erg druk. Ik had afleiding genoeg, maar na het afronden had ik niet zo heel veel om handen. Na twee dagen had ik al een emotioneel moment. Ik moest huilen en zei tegen Anne, dat het wachten zo lang duurt. Anne, de nuchterheid zelve, zei dat we er bijna waren. ‘Nog even volhouden’. Ik moest achteraf een beetje lachen dat ik na twee dagen al helemaal klaar was met het wachten. Ik denk dat mijn onzekerheid de overhand nam.

Positief blijven

Het hele traject ben ik super positief geweest en het gevoel dat ik het ga rocken nam constant de overhand. Anne benadrukte dat ik juist dát gevoel niet moest verliezen en nu extra vast moest houden. Nelli lag op dat moment bij mij op schoot en kwam even languit knuffelen met mij. Ze legde haar beide voorpoten op mijn schouders en duwde haar neus tegen mijn wang. Nelli is een gevoelig hondje en voelt gemoedstoestanden van mensen zeer goed aan. Het voelde voor mij alsof ze me wilde troosten. Alsof ze wilde zeggen ’Rustig maar, het komt goed’.

Huilbui

Na mijn huilbui heb ik mezelf weer herpakt en ben ik een aantal rotklusjes in huis gaan aanpakken. Het opruimen van bovenste verdieping en twee andere kamers. Mijn kledingkast nam ik daarnaast ook eens flink onderhanden. Ik ben een heel eind gekomen. Wat een voldaan gevoel en een heerlijke afleiding.

Moment suprême

Ik wilde de kinderen graag betrekken bij het moment suprême dat wij eindelijk mochten testen. Anne vroeg me of ik dit wel zeker wist. Want wat als de test negatief was? Ik was ervan overtuigd dat dat niet gebeuren. En mocht het wel gebeuren, dan leren ze hier ook meteen van. Teleurstellingen en geluk liggen dichtbij elkaar en horen nu eenmaal bij het leven. Een mooie les. Daarnaast zijn we het gehele traject open en eerlijk naar de jongens geweest, dus waarom nu niet.

Klein feestje

Ik besloot om er een klein feestje van te maken, wat de uitslag ook zou zijn. We zouden de ochtend van de test een feestontbijt maken, met zelfgemaakte chocolade croissantjes en allerlei ander lekkers. Een soort vervroegd kerstontbijt. De ochtend van de 21ste was ik al om 6.00 uur wakker, maar ja, ik moest toch wachten tot iedereen wakker werd. Anne zou Nelli snel uitlaten en dan zou ik gaan testen. Ik moest van Anne namelijk wachten tot hij terug was. ‘Wil je er dan bij zijn als ik over dat staafje plas?’ vroeg ik. ‘Nee joh, zei Anne, maar ik wil het wel allemaal vanaf het begin meemaken’. Het leek wel uren te duren voordat hij terug was. Mn blaas stond op knappen.

‘Ik moet zo nodig’

“Schiet nou op!!’, riep ik naar Anne. ‘Ik moet zo nodig!’.  Eindelijk was het zo ver, ik mocht gaan plassen. Van te voren had ik de instructies goed doorgelezen. Twee streepjes op de test was een positieve uitslag. Oké, check! Met de twee strepen in mijn achterhoofd was het op goed geluk mikken. Ik moet zeggen dat goed richten en gedoseerd plassen best moeilijk is als je het gevoel hebt alsof je een liter urine in je blaas hebt wat er NU uit moet. Toch is het me gelukt. We besloten dat ik de test op een handdoekje zou leggen en zou afdekken met een deel van het handdoekje. Zo kon niemand spieken. Vervolgens ben ik, na mijn handen wassen natuurlijk, met Eli chococroissantjes gaan maken. De wachttijd was 5 minuten.

De tijd vloog voorbij

Ik moet eerlijk zeggen dat ik de tijd een beetje vergeten was. De tijd vloog echt voorbij. Ik was alweer bezig met al het lekkers en de jongens die lekker in de keuken bezig waren. ‘Zou je niet eens gaan kijken?’ zei Anne. Oh ja Shit! Vergeten. Ja serieus!  Ik had het oprecht even helemaal los gelaten. Ik vraag mezelf ook af hoe ik dat heb gedaan. Misschien het voordeel van twee rond hobbelende kinderen in huis. We gingen met zijn allen bij het handdoekje staan. Ik tilde de ene kant van het doekje op.

Zwanger?!

Mijn hart stond even stil. ‘Jaaaaaa het is gelukt!!!!!’ Ik schoot helemaal vol. Anne vertelde later dat hij het eigenlijk door had door mijn reactie. Hij wist even door mijn snelheid niet zo goed wat hij nu moest zien. Ik was namelijk zo gefocust op de streepjes dat ik het meteen zag. En wat voor streepjes. Ik had een licht twijfelachtig streepje verwacht, maar niks was minder waar. Een dikke vette roze streep. IK BEN ZWANGER!

Ongeloof 

We konden het niet geloven en ik stond te trillen op mijn benen. We zijn het lekker gaan vieren tijdens ons ontbijt. De kinderen vonden het ook erg leuk, maar gingen al snel over naar de orde van de dag. Ik wilde niet tot de kerst wachten om onze ouders in te lichten. Ik wist dat zij ook in spanning zaten af te wachten. In mijn beleving bestaat toeval niet. Ik zag de avond voor de test dat ‘Oh lala chocola’ hele leuke chocolade schaapjes in de verkoop had. Het leek mij erg leuk om een kaartje met een schaapje te geven aan onze ouders. De avond voor de test, had ik al teksten geschreven voor het geval de test positief zou zijn.

Bonnefooi

Op de bonnefooi gingen we naar mijn ouders. De jongens bleven lekker thuis, samen met Nel een beetje gamen en tv kijken. Mijn vader was op dat moment niet thuis. Shit! Achteraf wist ik dit wel, maar ik was het totaal vergeten. Mijn moeder vroeg bij binnenkomst meteen ‘Ben je het?!?’. Ik durfde haar niet aan te kijken en zei ‘Ik weet het niet hoor’. Ze keek me indringend aan dus ik besloot snel naar binnen te gaan. Doordat we toch nog even op mijn vader moesten wachten hebben we het mijn moeder toch maar verteld. Bij thuiskomst van mijn vader hebben we geproost. Ik met overheerlijk water natuurlijk.

Geen groot geheim

De volgende stop was bij de ouders van Anne. En natuurlijk was het groot geen geheim waarom wij langs kwamen. Beide ouders wisten dat wij niet langs zouden komen als het niet gelukt was. Mooie momenten om te koesteren en iedereen was enorm blij. De rest van onze gezinsleden werden ingelicht en dierbare vriendinnen kon ik het ook niet onthouden. Ik was op dat moment precies 4 weken zwanger. Heel pril dus.

Merkte ik wat? 

Jazeker! Los van alle medicatie bijwerkingen die ook lijken op een positieve zwangerschap had ik vrij snel in de gaten dat ik zwanger was. Mijn borsten werden ineens extreem gevoelig. Iets wat ik nooit heb gehad. Vermoeidheid had ik tijdens het traject al, dus dat was niks nieuws. Waar ik het vooral aan merkte was de chaos in mijn hoofd. Hebben jullie toevallig op Instagram gezien hoe ik Anne’s trui omtoverde tot babytrui of vaatdoek zoals hij zelf zei? Ik liet vervolgens ook een pan, zonder iets erin,  op het vuur staan. Ik vergat wel 3000x om het diepvriesvoer van Nelli van het aanrecht te verplaatsen naar de koelkast. Met als gevolg dat het vlees er 8 uur uit lag en niet meer bruikbaar was. Ik raakte alles kwijt. Vergat alles. Ik werd gewoon moe van mezelf.

De kilo’s vliegen eraf.

Ook veranderde lichamelijk een aantal zaken, zoals ineens snel kilo’s afvallen, de vermeerdering van de afscheiding, hoofdpijn wat ik nooit heb, lucht in mijn darmen, obstipatie. Sorry voor de ongemakkelijke en mogelijk vieze details. Ik benoem dit juist, omdat hier niet veel over gepraat wordt. Persoonlijk vind ik dat hier nog wat taboe op zit. Ik moest het allemaal zelf ondervinden en gaan opzoeken op Google. Hierdoor wil ik aangeven wat mogelijke signalen kunnen zijn. Oh ja, en de moodswings. Het hele traject ben ik stabiel, positief en vrolijk geweest. Nu stond het huilen me vaker nader dan het lachen. Ook was ik sneller geïrriteerd, juist ook op mezelf, omdat ik mezelf irritant vond. Ook stak Nel ineens vaker haar neus tussen mijn benen. Ze zeggen dat honden kunnen ruiken als je zwanger bent. Honden ruiken schijnbaar een verschil bij een vrouw.

Onzeker

De eerste dag was ik helemaal de wolken. Ik mocht voor het eerst zeggen dat ik zwanger was toen ik het Erasmus belde. Ik moest het ziekenhuis bellen om de uitslag door te geven. Vanuit daar plannen ze een controle echo. Ik had verwacht dat ik de dagen daarna door het dolle heen zou zijn, maar om eerlijk te zijn, ik voelde lichamelijk weinig. Ook was ik onzeker. Het was nog zo pril, nog maar 4 weken. Ik vertelde aan Anne hoe ik me voelde. En hij herkende het ook wel. We waren beide gematigd blij, het voelde zo onwerkelijk.

Ontzettend dankbaar

Begrijp me niet verkeerd, we hebben samen met het ziekenhuis een wondertje gecreëerd. En we zijn ontzettend dankbaar! Toch kwam dat gematigde onwerkelijke gevoel doordat we door ons traject geleefd werden. En daarnaast is het zo pril dat het nog alle kanten op kan gaan. Natuurlijk zijn we heel blij, maar ook wel realistisch. Ik geloof dat het vooral nog even moest gaan landen. Dit is ook één van de redenen dat we bewust hebben gewacht met het bekend maken. Eindelijk was de intercity in het vruchtbaarheidstraject tot stilstand gekomen. We hebben het eindstation gehaald. We moesten alle gebeurtenissen, vele ziekenhuis afspraken,  zorgen en ongemakken allemaal een plekje geven. vergeet niet dat ik meer dan 1 jaar geleden begon met afvallen. Afvallen voor dit grote moment. Daarnaast vind ik persoonlijk een zwangerschap van 4 weken wel erg pril om het zo in de wereld te gooien.

Misselijk

Vandaag, op 21-01-2021, ben ik 8 weken en 4 dagen zwanger. Ik heb de eerste echo’s al gehad. Vanaf week 6 kreeg ik diverse zwangerschapsklachten, zoals enorme misselijkheid. Daarnaast voelen mijn borsten net als een stel zware bowlingballen. Niet echt een pretje. In de eerste twee weken kreeg ik bizarre vreetdrang en behoorlijk wat maagzuur. Dit is langzaam verdwenen, maar helaas is de misselijkheid ervoor terug gekomen.

Lang leve het thuiswerken. Niemand die me boven de pot ziet hangen. Mijn geur en smaak is inmiddels ook sterker geworden. Ineens kan ik een bepaalde kaas of pesto niet meer ruiken. En het voer van Nelli zorgt ook voor een vreselijk misselijk gevoel. Op de klachten na, is alles helemaal goed. De baby groeit helemaal volgens de curve. Wat op zich knap is, omdat het een kind van mij is en ik heb dat persoonlijk nooit gedaan.

Ik doe mee aan een vervolgonderzoek van het Erasmus MC. Zo draag ik mijn steentje bij aan de wetenschap en aan stellen in een soortgelijk traject. Als dank stellen zij de beelden vanuit de broedstoof beschikbaar voor ons. We hebben dus gewoon beelden van de eerste dagen na de bevruchting. Hoe tof is dat! Ook krijg ik vijf keer een 3d echo tijdens dit onderzoek. Een extra leuke bijkomstigheid natuurlijk van dit oh zo belangrijke onderzoek. Het is nog steeds pril, maar ik voel me zeker genoeg om het bekend te maken. Ik krijg daarnaast heel veel vragen en vind het gewoon fijn om eerlijk te zijn. Het voelt goed om eindelijk van de daken te kunnen schreeuwen.

Ik realiseer me dat wij enorme zes dubbele spekkopers zijn. Ik ben enorm dankbaar dat deze zwangerschap ons gegeven is. Het is nog allemaal heel pril, maar we hebben enorm veel vertrouwen dat we deze zwangerschap naar een goed einde gaan brengen. Een mooi kindje wat ons gezin met elkaar verbind.  Ons traject is gebaseerd op mijn ervaringen en ‘onze vruchtbaarheidsproblemen’. Inmiddels weet ik dat ieder traject, zelfs binnen hetzelfde ziekenhuis, uniek en anders kan verlopen dan ons traject. Ik wil met mijn blog een beter beeld geven wat zo’n vruchtbaarheidstraject nou werkelijk is en wat je kan verwachten. Ik wens iedereen, die in dezelfde situatie als wij zitten of nog moet gaan starten, onwijs veel succes! Blijf positief en hou hoop. Kijk naar ons, met onze 20% kans op een geslaagde zwangerschap. Niks is voor mij onmogelijk! 

Het bericht Zwanger?! Wachten tijdens ons ICSI Traject verscheen eerst op J'adordrecht.

Nog even terug naar de punctie. Wil je hier iets meer over lezen. lees dan mijn vorige blog.
Wat ik totaal niet wist is dat je geen nagellak, deodorant of parfum mag op doen op de dag van de punctie. De chemische stoffen kunnen de eicellen of embryo’s aantasten zodra deze buiten het lichaam zijn. Nagellak mag niet i.v.m de saturatiemeter die op de wijsvinger moet tijdens de punctie. Deze kan een afwijkend resultaat geven als je nagellak draagt. Dit geldt dus ook voor de begeleider die met me mee gaat. Het voelde voor ons heel gek om geen luchtje of deodorant op te doen. Toch hebben we dit braaf gedaan, want we willen onze kansen zo maximaal mogelijk houden. Je zou denken dat het na de punctie helemaal klaar zou zijn, maar niks is minder waar. Ik moest de volgende dag meteen starten met 3x per dag een vaginale capsule inbrengen. Zover ik het heb begrepen moet ik deze gebruiken tot aan de testdatum. Dat is dus nog even een tijdje.

De dagen vlogen voorbij. Ik ben amper zenuwachtig geweest. Ik moet eerlijk zeggen dat ik er ook geen tijd voor gehad. De drukke decembermaand is een echt voordeel voor mij. Voor mij voelt deze maand, zonder dit traject al, als één keer knipperen en het is kerst. Ik merk aan Anne dat hij zich moeilijker kon concentreren op zijn werk. Zijn superzaad, zoals hij zelf zegt, moet nu het werk gaan doen. De spanning rondom de bevruchting was dan ook meer bij hem aanwezig.

Wat een superservice 

We zouden dinsdag 8 december tussen 10.00 – 12.00 uur gebeld worden met de uitslag van de bevruchtingen. Normaal gesproken zou ik aardig gaan zenuwenpezen. Echter had ik er deze keer geen last van. Ik bleef vertrouwen in een goede afloop. Om 10.03 uur werd ik door een anoniem nummer gebeld. En ja hoor daar was het ziekenhuis. Super snel dus! We kregen te horen dat de punctie op 10 december zou zijn. Uit een mix van blijdschap, schrik en concentratie kon ik me ineens niet meer herinneren wat het ‘vandaag’ voor dag was. Stom! Eigenlijk had ik meteen kunnen weten dat het inplannen van een afspraak voor de donderdag was. Als je maar één goede bevruchting op dag 3 heb, moet je diezelfde middag nog komen voor de terugplaatsing.

‘Ik heb er zolang naar uit gekeken’

De terugplaatsing heeft op donderdag 10 december 2020 plaats gevonden. Dat wil dus zeggen dat er meer dan één eitje bevrucht is geraakt met dat superzaad van Anne. Dat betekent dus ook dat ik vanaf donderdag onder voorbehoud zwanger ben! Ik heb er zolang naar uitgekeken. Het moment is daar. Ik heb de laatste tijd goed opgelet wat ik allemaal at en dronk. Heel veel voedingsmiddelen en producten heb ik laten staan. Ik geloof oprecht dat dit zijn uitwerking heeft gehad. Het kostte me wat moeite, maar kijk nou! Ik ben bij de terugplaatsing uitgekomen, met een blastocyste van 5 dagen.

‘ Met volle blaas vooruit’ 

En nu ga ik het traject succesvol afsluiten ook! Ik ben volhardend en heb er veel voor gelaten. Natuurlijk, met alle liefde heb ik dit gedaan, zodat mijn kansen waren vergroot. Met volle blaas vooruit ging ik naar de terugplaatsing. Ik moest 1,5 uur voor de terugplaatsing goed leeg plassen en met volle blaas in het ziekenhuis verschijnen. Nu vind ik een volle blaas creëren serieus het makkelijkste wat er is. Ik heb namelijk super snel een volle blaas. Eindelijk iets waar ik goed in ben! Na de terugplaatsing mag je weer van alles doen, lopen, fietsen, gewoon alles. Je hebt geen beperking. Behalve dat je je nu moet gedragen als een zwangere vrouw. Dat betekent: je man alles laten doen, geintje natuurlijk.

Terugplaatsing 

Ze plaatsen bij mij één embryo terug. Dit heeft te maken met het feit dat ik onder de 38 jaar ben. Én omdat dit mijn eerste poging is. Ik vind het wel een geruststellende gedachte omdat meerlingen in mijn biologische familie zitten. De terugplaatsing was zo gepiept. Via een minuscuul slangetje brengen ze de embryo erin. Je voelt er helemaal niks van. Althans ik niet. Ik ben vanaf nu onder voorbehoud zwanger!

Geduld

Binnenkort mag ik een zwangerschapstest doen. Ik hou me echt aan de testdatum, want door de spuiten heb ik het zwangerschapshormoon in mijn lijf. Of je krijgt een valse uitslag óf er zit nog niet genoeg eigen gemaakte zwangerschapshormoon in mijn lijf waardoor je een lege test hebt. Ik denk dat dit deel het moeilijkste voor mij is. Gewoon maar afwachten, hopen, bidden en geloven dat het goed gaat komen. Mocht ik de 21ste niet positief testen, dan mag ik twee dagen later nog een keer testen. Het kan namelijk zijn dat je nog niet positief test door te weinig zwangerschapshormoon. Bij een tweede negatieve test is het dus waarschijnlijk niet gelukt.

Ik wil via deze weg iedereen, maar dan ook iedereen, bedanken voor het meeleven. Het steunen en meelezen van mijn verhalen. Ook wil ik Willemijn bedanken voor het steeds doorlezen van mijn teksten. Ik hoop op een goede afloop, maar ik had het nooit zo positief in kunnen gaan, zonder alle lieve mensen en steunbetuigingen om mee heen. Alle kaarsjes en positieve vibes hebben me enorm beholpen. Dank, daarvoor! Ik ga even genieten van mijn onder voorbehoud zwanger zijn.

Nu maar een gezonde en goede zwangerschap visualiseren met dit kleintje van Anne en mij en een beetje van de medische wetenschap ;).

Het bericht Onder voorbehoud zwanger  verscheen eerst op J'adordrecht.

Wat is nou eigenlijk leven in het hier en nu? Ik heb zo vaak de betekenis van ‘het hier en nu’ gelezen, maar om nou te zeggen dat ik er echt iets mee kon. Nee, niet echt. Persoonlijk vind ik het soms moeilijk om niet aan het verleden te denken. En gezien ons ICSI traject is moeilijkerom niet naar de toekomst te kijken. Geen zorgen om de toekomst of het verleden, het blijft voor mij een lastig gegeven.

Wil je mijn vorige blog lezen? Klik dan op ‘ Ons leven met een ICSI traject gaat niet altijd over rozen’. 

Echter deze week was het raak en had ik de slag te pakken. Ik geef de eer of de schuld, het is maar net hoe je het bekijkt, aan groeiende follikels in mijn lijf. Ik voelde me de afgelopen dagen een tikkende tijdbom. Een gevulde legbatterijkip. De laatste dagen werd het gevoel wat vervelender. Mijn eierstokken drukte op mijn blaas, waardoor plassen moeizamer ging.

De Paashaas 

Om de echo’s en spanningen enigszins dragelijk te maken besloot ik om maar te doen alsof ik de paashaas was. Humor en zelfspot helpen mij echt om dit spannende traject te doorstaan. Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd. In de aanloop naar de punctie, mocht ik maar liefst drie keer terug komen voor een echo. Ik kan dan ook met recht zeggen dat er flink wat keren eitjes zijn geteld.

Het zelfstandig spuiten ging me goed af. De follikels bleken tijdens de eerste echo niet genoeg gegroeid te zijn. De artsen hadden mijn lat hoog gelegd, de verwachting was dan ook tussen de 5 à 10 follikels. De arts zag rechts één grote follikel met wat kleintjes. En aan de linkerkant zaten twee middelmaatjes en nog een kleintje.

Onzeker

Zoals gewoonlijk kon ik het niet laten om een grapje te maken. De dienstdoende arts was niet in de mood voor mijn grapjes. Het was een jonge arts, dus ik had wel het idee dat zij mijn legbatterijkip grapje wel kon waarderen. Anne zag ik uit mijn ooghoek wel grinniken om mijn grap. De arts was hardhandig, kortaf en wieberde ons heel snel uit haar kantoor. Ik was oprecht in de war. Ik stond namelijk nog te tollen op mijn benen. Tijdens de echo werd ik namelijk draaierig en misselijk. Ook tijdens het aankleden voelde ik me niet lekker. Ik heb dit ook aangegeven, maar kreeg weinig tijd om bij te komen. De vragen die ik vooraf bedacht had en die tijdens de echo opkwamen kon ik niet stellen. Ik besloot om de verpleegkundige te bellen. Tijdens het traject krijg je een mobiel nummer van een verpleegkundige. Deze verpleegkundige mag je ten alle tijden bellen.

Uit m’n vibe 

Ik zat de afgelopen dagen voor de eerste ‘meet’ echo in een heerlijke vibe. Vrolijk, weinig last van de hormonen en positief gemutst. Toch haalde deze arts mij even uit het hier en nu. Iets wat mij verwarde en onzeker maakte. Ben ik te positief? Is mijn voorgevoel niet goed? Kan ik niet vertrouwen op mijn onderbuikgevoel? Twee dagen later mocht ik terug komen. Opnieuw kreeg ik een echo om te kijken hoe de follikels gegroeid waren. Ze waren aardig gegroeid en de arts was tevreden. Nu was het afwachten en hopen dat de grootste follikel niet uit verhouding te groot werd en de rest rustig aan verder groeide.

Spanning rondom de punctie 

De dag daarna mocht ik wéér voor een echo. Ze had het snel gezien. Op het scherm waren zes follikels te zien. De datum voor de punctie werd meteen ingepland. Helemaal door het dolle heen belde ik Anne op. Op zaterdag 5 dec zou het D-day zijn! Gek genoeg zag ik er niet tegen op. Waar ik vroeger al een week met buikpijn wakker lag van bijvoorbeeld een naald, kon ik nu goed in het hier en nu blijven. Mijn dagen leefde ik echt van spuit naar spuit. Ik voelde mijn lichaam van binnen veranderen. Het zeurend gevoel was de hele dag aanwezig. Door mijn eigen veranderende lijf werd ik gedwongen om in het moment te leven. In het moment van hier en nu!

Acceptatie

Voor mij betekent het leven in het hier en nu, dat je alles accepteert zoals het is. Zorgen om morgen, om de toekomst, maakt dat ik niet echt leef. Het heeft geen zin om te denken aan de punctie en wilde me geen zorgen maken.  Ik wil niet leven in iets wat nog niet bestaat. Concentreren op de groei van mijn linker follikels was belangrijker. Er was namelijk nog tijd zat om te druk te maken over de punctie. Ik keek er ook oprecht uit naar de punctie. Het moment waarbij ze mijn eitjes zouden gaan halen.

Au

Eindelijk was het zover. Het infuus zetten was oprecht het pijnlijkste van de hele dag. Deze moest namelijk opnieuw. Mijn aders waren moeilijk te vinden. Ik moest huilen, omdat ze me echt pijn deed. Of ik was gewoon jankerig, omdat ik stikte van de honger. Wie zal het zeggen? Ik mocht om half zeven in de ochtend nog wat drinken en pijnstilling nemen. Daarna was het klaar. In de punctie ruimte waren een hele lieve verpleegkundige en arts aanwezig. Ze legde heel goed uit wat ze ging doen. Ik moest mezelf eerst wegen, zodat ze wisten hoeveel medicatie ik zou krijgen. Meten doen ze niet meer, want dat is meer dan genoeg gedaan. Ik keek van te voren even wat er allemaal op tafel lag qua apparatuur. Ik besloot  maar snel te gaan liggen, want ik zag allemaal dingen waarvan ik niet wist wat ze daar mee ging doen. Vervolgens ging ze inwendig en uitwendig mijn lady parts steriliseren met vloeistof. Daarna spoten ze een beetje vloeistof in het infuusje op mijn arm. Ik werd warm en beetje draaierig, maar was gewoon helemaal bij. Ze vertelde dat ze eerst links ging aanprikken en dat ik dat kon voelen. Om eerlijk te zijn voelde ik niks. Ze kon via de eerste follikel alle anderen aanprikken. Binnen luttele seconden was het al gebeurd. Nu rechts nog. Ze zei dat mijn verdoving nog zou werken. Ik wist zeker van niet, ik voelde het namelijk, maar ik hield mijn mond. Even een prikje rechts met een ‘au’ van mijn kant en het was alweer klaar.

Meer dan verwacht

Ze liet de buisjes met vocht zien en vertelde dat het nu naar het lab ging. De verpleegster hielp me met aankleden. Ik werd meteen geholpen naar een lekker ziekenhuisbedje. Daar kreeg ik wat drinken en mocht ik mijn zelf meegebrachte ontbijtje opeten. Na mijn ontbijtje hebben we een tijdje moeten wachten. Ondertussen werd mijn bloeddrukmeter en infuus verwijderd. Ik deed het namelijk erg goed. Ondertussen vond ik het wel gezellig om met mijn ouders te beeldbellen. En daar kwam de arts met het verlossende nieuws: ik had maar liefst 5 eitjes!!! Yesss! Ik denk dat het hele ziekenhuis me heeft kunnen horen roepen van enthousiasme.

Geduld is een schone zaak

Helemaal opgelucht mocht ik naar huis. Morgen moet ik starten met vaginale capsules. Dit zorgt ervoor dat de embryo zich beter kan innestelen.  Het echte wachten is begonnen. Dinsdag word ik gebeld of er embryo’s zijn ontstaan en hoeveel. De hoeveelheid bepaald de dag wanneer er teruggeplaatst gaat worden. Als ik er eentje heb dan moet ik dinsdag meteen komen. Zijn het er meer dan mag ik donderdag op afspraak komen. Bij één embryo willen ze niet te lang wachten en deze zo snel mogelijk terug zetten. Dit is voor de meest optimale groei. Bij meer dan eentje wachten ze nog een paar dagen en kijken ze donderdag welke de sterkte is van het stel.

Samen hopen we dat het er meerdere zijn natuurlijk. We hopen vooral op een sterk embryo van Anne, van mij en een beetje van de medische wetenschap van het Erasmus. Maar voor nu blijf ik vooral in het hier en nu. Concentreren op het aansterken van mijn lijf.

P.s.: Bovenstaand verhaal is op basis van ons traject. Ieder vruchtbaarheidstraject is weer uniek en heeft zijn eigen behandelingen en/of onderzoeken. Het verloop van ons traject is daarom niet bindend voor alle andere vruchtbaarheidstrajecten.

Het bericht In het hier en nu. Tijdens ons ICSI traject verscheen eerst op J'adordrecht.