Er zijn zinnen die je pas durft uit te spreken als je ze echt hebt doorleefd.
Voor mij is dat deze: mijn angst is erfelijk.

Niet genetisch.
Maar voelbaar. Aangeleerd. Overgedragen van generatie op generatie.

Jarenlang was dat besef de reden dat ik twijfelde of ik überhaupt een kind wilde.
Niet omdat ik geen verlangen had.
Maar omdat ik bang was voor wat ik onbewust zou doorgeven.

Niet goed genoeg zijn is geen mindset probleem.

Het verhaal van niet goed genoeg zijn wordt vaak verkocht als een motivatieprobleem. Als mindset.
Als iets wat je moet “overwinnen”. Maar voor veel van ons is het trauma.

Vanuit de traumapsychologie weten we dat langdurige emotionele onveiligheid zich niet alleen opslaat in herinneringen, maar in het zenuwstelsel. Het lichaam leert patronen aan om te overleven, vaak al op jonge leeftijd.

Een lichaam dat ooit leerde:
stil zijn is veiliger
presteren is overleven
liefde moet je verdienen

Dat zijn geen overtuigingen die je “even omdenkt”. Dit zijn overlevingsstrategieën. En het is geen zwakte. Dat is intelligentie in een onveilige omgeving.

De angst om het door te geven: intergenerationeel perspectief

Onderzoek naar intergenerationeel trauma laat zien dat onopgeloste stress, angst en emotionele patronen onbewust worden doorgegeven. Niet via woorden, maar via:

• toon
• spanning in het lichaam
• reacties op stress
• wat wel en niet gevoeld mag worden

Kinderen leren veiligheid niet van wat we zeggen, maar van hoe ons zenuwstelsel reageert.

En precies dát maakte mijn twijfel zo groot.

Niet: wil ik een kind?
Maar: kan ik een veilige omgeving zijn zonder mijn oude patronen door te geven?

Het vruchtbaarheidstraject: stress, controle en het lichaam

Toen we in een vruchtbaarheidstraject terechtkwamen, werd alles intenser. Theoretisch gezien is dat niet vreemd. Vruchtbaarheidstrajecten activeren vaak:

• controlemechanismen
• prestatiedruk
• gevoelens van falen
• verlies van autonomie

Voor iemand met een geschiedenis van onveiligheid of ongewenstheid kan dit het zenuwstelsel verder ontregelen. Het lichaam staat continu “aan”.

Mijn angst werd groter.
Niet omdat ik niet wilde.
Maar omdat alles in mij op scherp stond. En toch begon hier ook een verschuiving.

De kanteling: van angst vermijden naar angst dragen

Mijn mindsetverandering zat niet in “positief denken”.
Maar in mentale flexibiliteit: het vermogen om angst toe te laten zonder erdoor gestuurd te worden.

Dat is een belangrijk concept binnen moderne psychologie: veiligheid ontstaat niet door afwezigheid van angst, maar door het vermogen om ermee te blijven.

In die periode speelde mijn inmiddels ex-schoonmoeder een onverwacht fijne rol.
Zij spiegelde iets wat ik zelf nooit had geleerd:
dat verlangen bestaansrecht heeft.
Dat je geschiedenis je niet diskwalificeert.
Dat je het anders kunt doen.

Dat was het moment waarop ik kon denken: mijn angst is erfelijk,  maar bewustzijn ook. Ik luisterde toen vaak naar het lied Ik hou van mij, omdat het precies dat verwoordde: zelfliefde als fundament, niet als eindpunt.

Bewust ouderschap: co-regulatie in plaats van correctie. Binnen de theorie van bewust ouderschap en co-regulatie wordt duidelijk: kinderen leren zichzelf reguleren doordat ze eerst gereguleerd wórden.

Dat betekent:

• emoties mogen er zijn
• gevoelens hoeven niet opgelost
• spanning wordt gezien, niet afgewezen

Trauma stopt niet vanzelf bij ouderschap.
Het stopt alleen bij bewustzijn.

Bij durven kijken naar je triggers.
Bij verantwoordelijkheid nemen voor je eigen zenuwstelsel.
Bij niet eisen van je kind wat jij nooit kreeg.

Wie hier dieper op in wil gaan, schreef ik ook een uitgebreider artikel over
bewust ouderschap en het doorbreken van intergenerationeel trauma, lees hier verder.

Wat mijn kinderen wél krijgen

Mijn kind krijgt geen emotionele schuld.
Geen onuitgesproken spanning.
Geen “doe normaal” voor hun gevoel.

Niet omdat ik perfect ben.
Maar omdat ik aanwezig ben.

Omdat ik weet:
wat ik niet bewust maak, geef ik door.
En wat ik draag, hoeft mijn kind niet te dragen.

Voor wie dit leest

Als jij je leven lang probeert te bewijzen dat je wel genoeg bent.
Als je twijfelt aan ouderschap omdat je bang bent iets door te geven.
Als je verlangen groot is, maar je angst groter lijkt.

Weet dit:

Je was al genoeg.
Vóór de wond.
Vóór de angst.
Vóór de twijfel.

En ja, angst kan erfelijk zijn.
Maar veiligheid kan worden aangeleerd.

En soms is dát de meest liefdevolle keuze die je kunt maken!