Wanneer je de pijn voelt

Ik ontmoette mijn biologische moeder op mijn zesentwintigste weer. Een dikke brok ontstond in mijn keel. Dit is niet het juiste moment om te gaan huilen, maar de tranen branden in mijn ogen. Mijn biologische familie weet niet dat ik háár dochter ben. Een smoes wordt vertelt. De smoes dat wij, ‘de toeristen’, mijn oom als privé chauffeur hadden tijdens onze rondreis. Waarom raakt dit mij nou zo? Ik heb die eerste blik, als ik haar aankijk, nooit los kunnen laten. Ook niet nu ik ouder word. Misschien juíst daardoor niet. Het zit ergens in mijn achterhoofd, maar het kan zo weer naar boven komen. Thuis heb ik er weinig moeite mee om over mijn adoptie te praten. Mijn adoptie is namelijk voor mij is zoals het is. Maar eenmaal in Sri Lanka is alles anders, mijn gevoel is anders.

Ik ben geadopteerd uit Sri Lanka toen ik een baby van paar dagen oud was. Ik weet van jongs af aan al dat ik opgegroeid ben in Nederland, omdat mijn biologische moeder niet voor mij kon zorgen. Mijn ouders zijn hierin altijd heel open geweest naar mij. De laatste keer dat ik mijn biologische moeder zag was ik 24 jaar oud. 

Pijn, gewone hardcore pijn

Die laatste keer deed me zeer. Ik zag in haar eerste oogopslag pijn, hardcore pijn. Ik kan het niet anders beschrijven. De pijn van een moeder (16) die haar kind weggeeft aan onbekende mensen. In de wetenschap dat ze misschien wel nooit zal weten hoe het met mij zou vergaan. Die blik, het voelt als een messteek in mijn ziel. Ik besefte me maar al te goed dat wat zij deed, zoiets groots is. Jezelf zo wegcijferen voor het belang van haar eigen kind. Ik voel veel respect, maar het doet mij ook verdriet. Ik herinner haar aan deze nare gebeurtenis. Er wordt mij vaak gevraagd hoe het is om mijn biologische moeder te ontmoeten. Hoe ga je zoiets nou omschrijven? En wie wil ik wat vertellen? Ik vraag jou namelijk ook niet jouw gehele levensverhaal te vertellen. Ik stel een wedervraag. ‘Heb je toevallig Spoorloos gekeken? Zo gaat de ontmoeting alleen is altijd in het geheim. Ik kan je vertellen dat dit voor beide niet fijn is.

‘Ik kon het niet en ik voelde mij naar alles en iedereen tekort schieten.’

In 2019 ben ik opnieuw naar Sri Lanka afgereisd, met Anne, zijn kids en mijn schoonouders. Ik wilde hun het land en mijn biologische familie laten zien. De jongens waren ook nieuwsgierig naar mijn familie. Naarmate de reis dichterbij kwam kreeg ik meer buikpijn. Ik vond het moeilijk om te delen. Na anderhalve week piekeren heb ik Anne ingelicht. Ik voelde mij naar alles en iedereen tekort schieten. Naar Anne, zijn kinderen, mijn schoonouders én naar mijn biologische moeder. Ik kon het niet opbrengen om haar te bezoeken. Om die blik weer te moeten zien. Ik denk dat ze diep van binnen altijd blij is om mij te zien, maar ik herinner haar ook aan een naar moment in haar leven. Een moment wat een kras op haar ziel heeft gezet. Ik voel me egoïstisch. Zij heeft mij de kans gegeven om iets van mijn leven te maken. En wat doe ik? Ik wil haar niet zien, omdat ik het te moeilijk vind. Deze gedachte voelt als gigantisch falen. Waarom kon ik dat voor haar niet opbrengen? Een enorm schuldgevoel jaagt achter me aan. Iedereen adviseerde mij om mijn gevoel te volgen. Ik was het niet verplicht om dit voor de anderen te doen, dit luchtte op. De vakantiesfeer zou er zeker niet minder om worden.

Gesloten boek

Het boek is voor mij gesloten, althans dat zeg ik nu. Mijn verhaal is helder, maar meer details en antwoorden op mijn vragen zal ik nooit krijgen. Ik word ook een stukje ouder en de gedachten dat je je kind moet afstaan lijkt me verschrikkelijk pijnlijk en immens verdrietig. Het schuldgevoel dat ik haar niet heb gezien zit er nog wel een beetje. Op de terugvlucht naar Nederland bedacht ik dat het boek misschien nog een open einde heeft. Wie weet dat als mijn half broertjes en zusje oud genoeg zijn om te horen wie ik ben, misschien kan ik ze dan wel ontmoeten. Hun grote zus die aan de andere kant van de wereld woont. En wie weet zie ik dan ook een andere eerste blik van mijn biologische moeder.

Recommended Posts

17 Comments

  1. blank

    Erg mooi hoe je je beleving verwoordt!

    • blank

      Dank je Anouk! Super lief van je! Ja ik schreef net al bij Rianne dat het nooit een issue is geweest. Toch als ik in Sri Lanka ben heb ik ineens andere gevoelens ofzo. Ik weet niet echt waarom. Ik word ook ouder en dan stel ik me voor hoe het geweest moet zijn. Daar moet ik toch niet te lang over nadenken.

  2. blank

    Prachtig verwoord kippenvel xx

    • blank

      Wow! Dat is echt een groot compliment! Thuis hebben ze er nooit geheimzinnig over gedaan, dat weet je wel hè? Daardoor is het voor mij nooit een issue geweest. Als ik eenmaal in Sri Lanka ben, voelt het toch anders ofzo. Geen idee waarom. Ik word ook een dagje ouder haha.

    • blank

      Dank je wel voor het delen op jouw Facebook! Super lief!

    • blank

      wat lief Mirelle! Dank je wel voor jouw reactie !

  3. blank

    Wat prachtig verwoord meis! Lijkt me heel moeilijk en zo knap dat het gelukt is. Dikke knuffel voor jou

    • blank

      Ah dank je Steef! Super lief dank je !

  4. blank

    Kippenvel, hele dikke knuffel voor jou.

  5. blank

    Heel mooi geschreven, ook mijn 3 kindjes zijn met heel veel spuiten echo’s verplicht vrijen operatie enz de hele mikmak hebben we gehad .. en ja het was zwaar maar voor ons heeft het goed uitgepakt. Ik wens jullie het zelfde toe met heel mijn hart. Heel veel liefs ❤️

    • blank

      Wat een pittig traject heb jij gehad Gera! Klinkt erg zwaar en pittig, maar wat fijn dat je er 3 schatjes aan over hebt gehouden. Dank je wel voor de lieve wens!

  6. blank

    Diepe indruk gemaakt en compliment voor je openheid betreffende de vragen die deze situatie oproepen. Hoop dat anderen, die in een zelfde situatie verkeren, hier steun in kunnen ondervinden. Groetjes.

    • blank

      Hey Henri, dat is alweer een tijdje geleden. Zo zie je dat er een hoop kan veranderen. Openheid vind ik belangrijk, voor onszelf maar ook voor anderen. Inmiddels heb ik heel veel berichtjes gehad van mensen die het niet kunnen of durven te vertellen. Vanwege onbegrip of andere redenen. Lijkt mij echt verschrikkelijk. Dank je wel voor het lieve compliment!


Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *